چرا کپی کردنِ دیگران، موسیقیِ زندگی‌ات را ناکوک می‌کند؟

همین ابتدا اجازه بدهید یک سوتفاهم را رفع کنم. و آن اینکه از تیتر این محتوا غرض فراموش کردن توجه به خود است. اما بعد…

در دنیایی که شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده‌اند به ویترینی از «بهترین‌هایِ زندگیِ دیگران»، سخت‌ترین کارِ دنیا این است که خودت باشی. ما مدام در حالِ شنیدنِ سمفونیِ دیگران هستیم؛ سبکِ زندگی‌شان، نوعِ کار کردن‌شان، حتی نحوه‌یِ حرف زدن‌شان. و ناخودآگاه، سعی می‌کنیم سازِ خودمان را با ریتمِ آن‌ها کوک کنیم.

نتیجه چیست؟ یک ناهنجاریِ صوتی؛ چیزی که نه صدایِ آن‌هاست و نه صدایِ ما. موسیقی‌ای که «فیک» است.

تله‌یِ «هم‌رنگِ جماعت شدن»

در آهنگسازی، اگر بخواهی دقیقاً مثلِ یک استادِ بزرگ بنوازی، می‌شوی یک «تقلیدکارِ خوب». اما هرگز نمی‌شوی «خودِ او». تازه، همان استاد هم اگر می‌خواست شبیه گذشتگانِ خود بنوازد، هرگز سبکِ منحصربه‌فردِ خودش را خلق نمی‌کرد.

ما در «لم‌فا» معتقدیم که هر انسانی، یک فرکانسِ منحصربه‌فرد دارد. اگر سعی کنی آن را تغییر بدهی تا شبیه به فرکانسِ «محبوب‌ترین‌ها» بشود، فقط داری انرژی‌ات را صرفِ تولیدِ نویز می‌کنی.

چرا باید صدایِ خودت را پیدا کنی؟

صدایِ تو، همان چیزی است که وقتی به آن گوش می‌دهی، لرزشی در قلبت حس می‌کنی. آن چیزی است که وقتی تنها هستی، زمزمه‌اش می‌کنی.

1. آرامشِ درونی: وقتی دیگر سعی نمی‌کنی شبیه کسی باشی، بارِ سنگینِ «اثباتِ خود به دیگران» از رویِ دوشت برداشته می‌شود.
2. جذبِ مخاطبِ حقیقی: وقتی خودت هستی، شاید «همه» تو را دوست نداشته باشند، اما «مخاطبانِ حقیقیِ تو» پیدا می‌شوند. همان کسانی که فرکانس‌شان با تو یکی است.

تمرینِ «شنیدنِ سکوتِ درونی»

برای پیدا کردنِ این صدا، لازم نیست به دنبالِ الگوهایِ بزرگ بگردی. باید به درون بازگردی:

• قطعِ ورودی‌هایِ خارجی: برای یک هفته، از دنبال کردنِ کسانی که «سبکِ زندگیِ ویترینی» دارند دست بکش. بگذار گوش‌هایت دوباره به صدایِ سکوت عادت کند.
• نوشتنِ بدونِ ویرایش: همان‌طوری بنویس که فکر می‌کنی. اگر جملاتت ساده است، بگذار ساده بماند. اگر پیچیده است، بگذار پیچیده بماند. صدایِ تو، در همان «سادگیِ اولیه» پنهان است.
• پذیرشِ ناهنجاری: شاید صدایِ تو در ابتدا برای دیگران عجیب باشد. شاید حتی به گوشِ خودت هم غریبه بیاید. نترس. بگذار این ناهنجاری باقی بماند تا در نهایت، تبدیل به «هارمونی» شود.

سخنِ آخر

جهان، به «نسخه‌یِ دومِ» هیچ‌کس نیاز ندارد. جهان، به «نسخه‌یِ اولِ» تو نیاز دارد. اگر نت‌هایِ تو، با هیچ مترونومی همخوانی ندارد، بگذار نداشته باشد. موسیقیِ تو، قرار نیست «درست» باشد؛ قرار است «راست» باشد.

آن‌چه که تو را از دیگران متفاوت می‌کند، بزرگترین نقطه ضعفِ تو نیست؛ بزرگترین «سازِ» توست. چطور می‌خواهی امروز با این ساز، نغمه‌ای منحصر به فرد بنوازی؟